Armia Radziecka przez cały okres II Wojny Światowej borykała się z brakiem samobieżnych przeciwlotniczych zestawów artyleryjskich, które mogłyby stanowić osłonę związków pancerno-motorowych. Dopiero opracowanie nowych armat S-60 o kalibrze 57mm stworzyło możliwość budowy takiego zestawu. W 1948 roku w biurze konstrukcyjnymNII-58 pod kierunkiem W. G. Grabina powstał prototyp armaty S-68, czyli dwie armaty S-60 tymczasowo umieszczone na przyczepie S-79A. Podczas dalszych prac dla przyszłego ZSU-57-2 podwozie zapożyczono z czołgu T-54 opracowanego w OKB-520 Fabryki Nr 183 w Niżnym Tagile. Zostało ono jednak w niewielkim stopniu odciążone w związku z tym można sobie było pozwolić na rezygnację z jednej pary kół nośnych. Tak zmodyfikowane podwozie otrzymało kryptonim Objekt 500, a pracami nad nim zajmowało się biuro konstrukcyjne Fabryki Nr 174 w Omsku. W latach 1950-53 trwały próby fabryczne nowego uzbrojenia, a w 1954 roku przeszło ono próby wojskowe i w 14 lutego 1955 roku zostało ono przyjęte do uzbrojenia jako "Zenitalnaja Samochodnaja Ustanowka ZSU-57-2".